De uitzonderlijke gave van William Praise is een verhaal over een albinojongen die wordt geboren in een klein Oost-Afrikaans dorp waar magische vertellingen en voorouders de levens van de inwoners bepalen. Zijn komst wordt als een slecht voorteken gezien en het verwachte onheil volgt.
William Praise groeit op onder de vleugels van zijn sterke moeder, die er alleen voor staat en haar kind probeert te beschermen tegen de kwade blikken van de dorpsgemeenschap. Hij heeft geen vrienden, maar met zijn enorme verbeeldingskracht en kinderlijke overmoed houdt hij zichzelf staande.
Wanneer de droogte aanhoudt en de dorpsoudste zich geen raad meer weet, wordt het gruwelijke lot van William Praise op twaalfjarige leeftijd bezegeld: zijn arm wordt afgehakt omdat botten van een albino voorspoedbrengende krachten zouden bezitten.
Een missionaris stuurt William voor zijn veiligheid naar een seminarie in Brabant. Als Williams voorspellende en genezende gaven worden ontdekt, wordt ook hier alle hoop op hem gevestigd.

Fragment uit De uitzonderlijke gave van William Praise:

"Dat ik tot mijn twaalfde jaar ongedeerd bleef, was te danken aan de komst van de radio en later de mobiele telefoon. Die uitvindingen gaven de inwoners van onze kleine dorpsgemeenschap het gevoel dat ze op gelijke voet met de voorouders en goden stonden, of op z’n minst over gelijke krachten beschikten. Een slecht voorteken zoals het witte kind van Amidah kunnen we wel aan, moeten ze hoogmoedig gedacht hebben. Ook mijn moeder zelf raakte niet in paniek toen ze mij zag. Ze schijnt zelfs uitermate rustig te zijn gebleven, waardoor ze van de vrouwen de bijnaam Jabari kreeg, wat ‘onbevreesd’ of ‘dapper’ betekent. Toch werd, om de geesten gunstig te stemmen, een van de grootste rondscharrelende kippen gevangen en door alle ouderen in de snavel en het poepgat gespuugd. Dat het ongeluk dat ik bracht echter niet weggespuugd kon worden, had ook Mzee Tatu, die met recht de grootste fluim tegen de kippenaars spoog, niet kunnen vermoeden."